De Republiek Korea heeft de juridische bescherming van professionele esports spelers de afgelopen jaren ingrijpend uitgebreid. De hervormingen volgen op de Griffin affaire uit 2019 en moeten spelers beter beschermen binnen een sector waarin intellectuele eigendomsrechten, commerciële belangen en persoonlijkheidsrechten steeds belangrijker worden. Volgens gegevens van de Korea Creative Content Agency (KOCCA) vertegenwoordigen videogames inmiddels de grootste culturele export van het land, met een exportwaarde van ongeveer US$8,67 miljard.
Esports is uitgegroeid tot een wereldwijde miljardenindustrie waarin professionele spelers, teams en uitgevers van videogames nauw met elkaar verbonden zijn via contracten en intellectuele eigendomsrechten. Organisaties beheren niet alleen spelerscontracten en sponsoring, maar ook commerciële rechten zoals het gebruik van iemands beeltenis.
Nintendo legde in 1990 de basis voor moderne esports
Een vroege voorloper van de huidige esports ontstond in 1990, toen Nintendo de Nintendo World Championships organiseerde. Tijdens de competitie, die langs 29 steden in de Verenigde Staten trok, namen duizenden jonge deelnemers het tegen elkaar op in Super Mario Bros, Rad Racer en Tetris.
Waar het evenement destijds vooral bedoeld was om gamers samen te brengen vóór het internettijdperk, is esports inmiddels uitgegroeid tot een internationale industrie met uitverkochte stadions, spelers met miljoenencontracten en een bedrijfsmodel waarin intellectueel eigendom een centrale rol speelt.
Professionele competities functioneren grotendeels volgens hetzelfde principe als traditionele sporten. Fans volgen wedstrijden in titels als League of Legends, Counter-Strike en Rocket League, terwijl commentatoren, analisten en live editors de wedstrijden begeleiden.
De Esports World Cup, het grootste internationale toernooi binnen de sector, trok volgens berichten in 2024 meer dan 500 miljoen online kijkers en 2,6 miljoen bezoekers. Voor de editie van 2026 is een recordprijzenpot van US$75 miljoen vastgesteld, waarvan US$7 miljoen bestemd is voor de algemene winnaar.
Republiek Korea bouwde een professioneel esportsmodel
De economische groei van de Zuid-Koreaanse gamesector heeft gaming veranderd van een hobby tot een belangrijk onderdeel van het nationale economische beleid en internationale juridische discussies.
Professionele organisaties zoals T1, Gen.G en DRX contracteren spelers, beheren selecties, sluiten sponsorovereenkomsten en exploiteren commerciële rechten, waaronder portretrechten.
Een deel van de spelers wordt opgeleid volgens principes die doen denken aan het K-pop idolsysteem. Daarbij kunnen casting, intensieve training, mediavaardigheden, internationale etiquette en wereldwijde promotie onderdeel uitmaken van het ontwikkeltraject. Dat geldt echter niet voor iedere speler. Veel professionals ontwikkelen zich via online servers, dagelijkse livestreams en direct contact met hun fans.
Binnen esports blijft sportieve prestatie de hoogste prioriteit. Anders dan bij K-pop, waar zang, dans, mediaoptredens en vreemde talen vanaf het begin onderdeel zijn van de opleiding, ligt de nadruk in esports eerst op winnen. Mediaontwikkeling volgt daarna en wordt begeleid door de teams en de uitgevers van de videogames.
Griffin affaire leidde tot ingrijpende contracthervormingen
De League of Legends Champions Korea (LCK) bestaat uit tien teams en geldt als de hoogste professionele League of Legends competitie van Zuid-Korea en als een van de invloedrijkste esportscompetities ter wereld.
Volgens de huidige LCK regels worden spelers beschermd via gestandaardiseerde contracten en systemen voor risicodeling die commerciële belangen combineren met juridische waarborgen.
Die bescherming ontstond na een onderzoek van Riot Games en de Korean eSports Association (KeSPA) in 2019. Daarbij bleek dat Griffin de toen minderjarige speler Seo “Kanavi” Jin-hyeok had vastgelegd in een mogelijk uitbuitend contract.
Na aanvullende meldingen ontstond grote maatschappelijke kritiek. De hoofdcoach en directeur van Griffin werden voor onbepaalde tijd geschorst en de organisatie kreeg een boete van KRW100 miljoen.
De zaak bracht ook structurele problemen aan het licht. Teams maakten gebruik van zogenoemde ‘lion’s share’ clausules om contracten te verlengen of spelers te verhandelen, soms zonder toestemming van de speler zelf.
Na maanden van overleg met spelers, teams en deskundigen introduceerde het Ministerie van Cultuur, Sport en Toerisme drie nieuwe modelovereenkomsten: de Esports Player Standard Contract, de Esports Trainee Standard Contract en de Teenage Esports Player Standard Affiliated Agreement.
Op basis van het officiële LCK kader geldt voortaan voor de meeste contracten een maximale looptijd van drie jaar. Teams mogen contracten niet langer eenzijdig verlengen of spelers zonder hun schriftelijke toestemming overplaatsen naar een andere organisatie.
In 2022 introduceerde de LCK daarnaast de rookie development clause, waarmee investeringen van teams in jonge spelers worden beschermd, terwijl tegelijkertijd extra rechtsbescherming voor spelers wordt behouden.
KeSPA en WIPO bouwen gespecialiseerd systeem voor geschillen
De Griffin affaire leidde eveneens tot veranderingen in de afhandeling van conflicten binnen esports.
Geschillen worden in de Republiek Korea doorgaans niet meer direct aan een gewone rechtbank voorgelegd, maar behandeld door de KeSPA Sports Fairness Committee. De commissie probeert conflicten eerst via formele bemiddeling op te lossen. Lukt dat niet, dan volgt bindende arbitrage. Daarnaast kan de commissie administratieve sancties of beroepsverboden opleggen die kunnen leiden tot het verlies van een carrière of teamlicentie.
De ontwikkeling kreeg ook internationaal navolging. Een jaar later richtten de World Intellectual Property Organization (WIPO) en de Esports Integrity Commission (ESIC) gezamenlijk het International Games and Esports Tribunal (IGET) op. Dit gespecialiseerde systeem voor alternatieve geschillenbeslechting is bedoeld voor videogames en esports, met name bij internationale conflicten waarvoor nationale rechtbanken minder geschikt zijn.
WIPO publiceerde bovendien drie aanvullende richtlijnen in 2026 over intellectuele eigendomsrechten binnen esports, esports-spelers en toernooiorganisatoren.
Persoonlijkheidsrechten krijgen grotere rol binnen esports
Binnen het Zuid-Koreaanse esportsmodel investeren grote entertainment- en technologieconcerns al in spelers die aan het begin van hun carrière nog nauwelijks commerciële waarde vertegenwoordigen.
In ruil daarvoor kunnen organisaties de exclusiviteit van een speler met twee seizoenen verlengen, mits daarbij salarisverhogingen en een minimale speeltijd worden gegarandeerd. Volgens het systeem beschermt dit de investeringen van teams zonder spelers langdurig vast te zetten tegen onredelijke voorwaarden.
De digitale omgeving maakt esports juridisch complexer dan traditionele sporten. Wedstrijden vinden plaats in een virtuele wereld die eigendom is van de uitgever van het spel. Daardoor ontstaat een driehoek van intellectuele eigendomsrechten waarin het auteursrecht van de uitgever, de persoonlijkheidsrechten van de speler en de commerciële licenties van het team samenkomen.
Volgens de Zuid-Koreaanse wet behoren portretrechten oorspronkelijk toe aan de individuele speler. In de praktijk verlenen LCK contracten teams doorgaans een exclusieve licentie voor de commerciële exploitatie daarvan.
Een belangrijk voorbeeld is Lee “Faker” Sang-hyeok, die geldt als een van de succesvolste esports spelers aller tijden.
In mei 2025 imiteerde een Zuid-Koreaanse presidentskandidaat de bekende ‘shush’-pose van Faker. Daarop verklaarde T1 via sociale media: “Wij hopen dat de beeltenis van Faker of uitingen die met hem verbonden zijn niet verkeerd worden geïnterpreteerd of tot misverstanden leiden.” Daarmee nam de organisatie nadrukkelijk afstand van iedere politieke associatie met haar speler.
De zaak laat zien dat prominente esports spelers in de Republiek Korea inmiddels dezelfde maatschappelijke positie hebben bereikt als andere bekende publieke figuren. Hun bescherming strekt zich uit van digitale spelonderdelen tot reclame uitingen in de fysieke wereld en markeert een verschuiving van uitsluitend softwarelicenties naar een bredere bescherming van persoonlijkheidsrechten.
Internationale juridische ontwikkeling zet door
De ontwikkeling van regelgeving rond esports beperkt zich niet tot de Republiek Korea. Ook andere landen werken aan wetgeving voor een markt met honderden miljoenen volgers wereldwijd.
De groei van esports laat zien hoe sterk de sector zich heeft ontwikkeld sinds de eerste Nintendo World Championships in 1990, waar de winnaar US$10.000 aan prijzengeld ontving. Wat begon als een competitie in 29 Amerikaanse steden is uitgegroeid tot een mondiale industrie waarin professionele spelers en videogames waardevolle immateriële activa zijn. Daarmee neemt ook de behoefte toe aan gespecialiseerde internationale juridische kaders voor intellectuele eigendomsrechten en de bescherming van professionele esports spelers.